Ritverslag Maart 2026

8-maart, Om 9:00 in de ochtend vertrekken Wim en Louis met een overvolle bus richting Oekraïne. Het weer is perfect en het loopt voorspoedig. Totdat de grens met Oekraïne wordt bereikt. Lees het verhaal van Wim en Louis. Voor een complete versie: https://www.polarsteps.com/WimBonestroo/24503413-kyiv-oekraine

Wat begon met prachtig weer en een bijna vakantieachtig gevoel, groeide uit tot een intensieve reis van duizenden kilometers vol ontmoetingen, uitdagingen en indrukwekkende momenten.

Onderweg naar de grens

De eerste kilometers gingen voorspoedig. Met het mooie weer en de kilometers voor de boeg leek het bijna een vakantierit, al was het doel natuurlijk heel anders: hulp brengen naar mensen die leven in oorlogsomstandigheden.

Onderweg luisterde Wim nog een deel van een kerkdienst mee. De boodschap was eenvoudig maar krachtig: respecteer elkaar, zie naar elkaar om en accepteer elkaar. Een mooie gedachte om de reis mee te beginnen.

De rit door Duitsland en Polen verliep vlot, maar bij de grens begon een lange en vermoeiende nacht. Bij de grensovergang bij Krakovets werden Wim en Louis doorgestuurd naar een andere controlepost om de lading te laten scannen. Dat betekende een omweg van 30 kilometer over kleine wegen. Daar aangekomen bleken er weer andere documenten nodig te zijn.

Na uren wachten, overleg en uiteindelijk opnieuw terugrijden naar de eerste grenspost, lukte het alsnog om de juiste stempels te krijgen. Uiteindelijk konden ze, na ruim vijf uur extra vertraging, Oekraïne binnenrijden.

Eerste bestemming: Novopil

Na de grens wachtte nog een lange rit naar de eerste bestemming: een kinderopvang in Novopil. De winter had daar diepe sporen nagelaten. Grote gaten in de wegen en beschadigd asfalt maakten de rit zwaar voor de bus en aanhanger.

Onderweg merkten ze zelfs dat navigatie tijdelijk niet werkte. Door luchtafweer die drones probeert te verstoren worden GPS-signalen soms geblokkeerd. Daardoor raakten ze even de route kwijt en kwamen er opnieuw extra kilometers bij.

Maar uiteindelijk kwamen ze veilig aan en konden de hulpgoederen worden uitgeladen. De dankbaarheid van de medewerkers en de kinderen maakte alle moeite meer dan de moeite waard.

Dat zijn de momenten waarop duidelijk wordt waarom deze reizen zo belangrijk zijn.

Door naar Kyiv

Na het lossen van de eerste goederen reden Wim en Louis door naar Kyiv, waar ze werden ontvangen op de basis van Youth With A Mission (YWAM). Na bijna 40 uur onderweg te zijn geweest konden ze eindelijk douchen, eten en een paar uur slapen.

De volgende ochtend werden de resterende goederen gelost. Daarna kregen ze een rondleiding over het terrein en door de stad.

Een stad met littekens

Tijdens een rondrit door Kyiv bezochten ze plekken waar bombardementen en droneaanvallen hebben plaatsgevonden. Samen met medewerkers van YWAM zagen ze hoe de oorlog diepe sporen nalaat in de stad en in de levens van mensen.

Een bijzonder indrukwekkende plek was Independence Square. Hier staan duizenden vlaggen en foto’s van gesneuvelde soldaten. Achter elke vlag schuilt een verhaal: een zoon, vader, broer of vriend die zijn leven verloor.

De emoties waren groot. Moeders die foto’s neerzetten van hun zoon, jonge vrouwen die stilstaan bij het portret van hun geliefde, en gewonde soldaten die met protheses hun gevallen kameraden herdenken.

Het roept een vraag op die steeds weer terugkomt: waarom moet er zoveel leed zijn?

Tegelijk werd ook zichtbaar hoe sterk het Oekraïense volk is. Ondanks alles bouwen mensen hun stad weer op, blijven ze werken, studeren en zorgen voor elkaar.

De terugreis

Na een dag van ontmoetingen, gesprekken en indrukken begon de terugreis richting Nederland. Ook deze reis verliep niet zonder uitdagingen. Bij een grensovergang werden Wim en Louis geweigerd en moesten ze opnieuw tientallen kilometers omrijden naar een andere grenspost.

Uiteindelijk konden ze alsnog via Polen doorrijden en hun weg naar huis vervolgen. De terugreis duurde opnieuw vele uren.

Na 5 dagen en 4.439 kilometer rijden kwamen ze weer veilig thuis.

Dankbaarheid

Wat blijft na zo’n reis zijn de verhalen, de gezichten en de dankbaarheid van de mensen die geholpen worden. Tegelijk blijft het besef dat de nood groot is en dat hulp nodig blijft.

De woorden uit 1 Tessalonicenzen 5:15-18 geven goed weer wat deze reis samenvat:

“Zorg dat je altijd het goede doet voor elkaar en voor alle andere mensen.
Wees altijd blij.
Bid onophoudelijk.
Dank God onder alle omstandigheden.”

Wij zijn dankbaar voor iedereen die dit werk mogelijk maakt: door gebed, door giften en door betrokkenheid.

Help je mee?

Wil jij helpen om deze hulptransporten mogelijk te maken en mensen in Oekraïne te blijven ondersteunen?

Klik op de deze link

Ritverslag Februari 2026

12 februari, op heel korte termijn na de vorige rit hebben wij opnieuw een transport naar Oekraïne georganiseerd. De nood is onverminderd hoog en vroeg om snelle actie. Dankzij de inzet van vele vrijwilligers en donateurs konden we binnen korte tijd een konvooi samenstellen van vier bussen en drie trailers, bemand door acht chauffeurs.

Drie bussen met aanhangers waren geladen met voedselpakketten, hygiëneproducten, babyvoeding, medische hulpmiddelen, medicijnen, verbandmiddelen, accu­pakketten en opladers. Daarnaast reed een rolstoelbus mee, gevuld met onder meer rolstoelliften, behandelstoelen en een complete tandartsstoel met bijbehorende apparatuur. Deze rolstoelbus zal in Oekraïne blijven en bij YWAM Ternopil ingezet worden als veteranentaxi.

Na vertrek op donderdagochtend verliep de reis door Duitsland en Polen grotendeels voorspoedig, ondanks regen en winterse omstandigheden. Bij de grens leek de doorstroming aanvankelijk vlot te verlopen; drie bussen met trailers waren snel gecontroleerd en konden binnen een uur Oekraïne binnenrijden.

De vierde bus, die definitief in Oekraïne zou blijven, moest via de exportlijn. Ondanks complete documentatie ontstond er discussie over productiedata van onderdelen en het voertuignummer. Wat volgde was een langdurige controle waarbij meerdere inspecteurs, supervisors en andere instanties betrokken werden. Ook is contact geweest met onder meer de Nederlandse ambassade. Na ongeveer acht uur wachten en overleg werd uiteindelijk toestemming gegeven om door te rijden. Het vergde geduld en vasthoudendheid van het team om dit tot een goed einde te brengen.

Intussen waren andere teams al doorgereden naar Lutsk, Makariv, en Ternopil,  om daar de goederen te lossen. Op de verschillende locaties werden de hulpgoederen met grote dankbaarheid ontvangen. Instellingen, gezinnen in armoede en bewoners van plattelandsgebieden kregen de dringend benodigde ondersteuning. Een deel van de goederen is verder getransporteerd richting het front, waar een groot tekort is aan medicatie en energievoorzieningen.

De energie-infrastructuur staat zwaar onder druk door voortdurende aanvallen op energiecentrales. In combinatie met temperaturen die variëren tussen -20 en -25 graden zorgt dit voor uiterst moeilijke leefomstandigheden. Tijdens het bezoek aan een zwaar getroffen locatie in Ternopil werd opnieuw duidelijk hoe ingrijpend de gevolgen van het geweld zijn. Een groot gebied werd daar in korte tijd verwoest, met bijna 40 burgerdoden en vele gewonden tot gevolg. De dodelijkste aanval op west-Oekraïne tot nu toe. Het confronteert ons met de harde realiteit waarin de bevolking dagelijks moet standhouden.

Ondanks sneeuwval, gladheid en extra controles bij zowel de heen- als terugreis, konden alle goederen op de juiste bestemmingen worden afgeleverd. Na een korte rustperiode is het team non-stop teruggereden naar Nederland, een tocht van circa 1.600 kilometer en ruim 24 uur rijden. Maandagochtend arriveerden we weer in ’t Harde, waar we de reis gezamenlijk hebben afgesloten.

We kijken terug op een intensieve maar waardevolle rit, met bijzondere ontmoetingen en diepe indrukken. De dankbaarheid ter plaatse is groot, maar de nood blijft hoog. Deze missie was alleen mogelijk dankzij de steun van betrokken bedrijven, vrijwilligers en trouwe donateurs. Hun inzet maakt het mogelijk om keer op keer hulp te blijven bieden waar die het hardst nodig is.

De planning voor de volgende rit is al weer gestart!

Ritverslag Januari 2026

Op 3 januari zijn wij met twee bussen en aanhangers vertrokken richting Oekraïne. Onze chauffeurs bestonden vrijwel volledig uit het bestuur van de stichting: Jan-Willem, Adriaan, Nico en zijn broer Wim. Voor onze recent aangeschafte Iveco-bus en de splinternieuwe trailer was dit de eerste rit.

De reis verliep via Lutsk naar Makariv, waarna we in Kyiv hebben overnacht bij Youth With A Mission (YWAM).

Zowel op de heenweg als op de terugweg zorgden winterse omstandigheden voor de nodige uitdagingen. Sneeuw en gladheid maakten het rijden intensief en vroegen om extra alertheid. Ook de grenscontroles verliepen niet zonder obstakels en namen de nodige tijd in beslag.

Op 5 januari hadden we in Kyiv een overleg over het project Waves of Hope, waarbij wij als Hands of Hope Foundation willen aanhaken. Over dit initiatief zullen wij op een later moment meer delen.

Na het overleg zijn we teruggereden via Ternopil. Daar hebben we de overige spullen gelost en de nodige pakketten verstuurd via Nova Post. Na een rustdag zijn we op 8 januari begonnen aan de terugreis naar huis.

Op de loslocaties vormden sneeuw en gladheid opnieuw een extra uitdaging. Met veel inspanning hebben we de bussen op hun plaats gekregen.

Wat echter een veel grotere uitdaging vormt, zijn de omstandigheden waarin de mensen in Oekraïne moeten leven. Temperaturen dalen soms tot -25 graden en door uitgevallen energiecentrales is de stroomvoorziening beperkt. Per wijk is er slechts enkele uren per dag elektriciteit beschikbaar.

Uiteindelijk hebben we alle goederen op de juiste plekken kunnen afleveren en hebben we waardevolle ontmoetingen gehad met de mensen ter plaatse.

Opnieuw zijn wij dankbaar dat deze rit mogelijk is gemaakt door de betrokkenheid en steun van onze donateurs.

Ritverslag hefstvakantie 2025.

19 oktober zijn we vertrokken met 2 bussen met aanhangers en 1 Volvo V50 voor Oekraïnse vrienden. Onze chauffeurs zijn dit keer Wim, Rianne, Jan Willem, Wiebe, Joël en Nico. Alles is afgeladen vol met voedselpakketten, hygiënedozen, dozen met baby benodigdheden en ook heel veel medische middelen. Alles gaat via verschillende ontvangers naar het front en andere plekken waar mensen te leiden hebben aan tekorten als gevolg van deze vreselijke oorlog.

Dag1+2.

Met erg rustig weer en een enthousiast team zijn we richting de grens Rava Ru-ska gereden. Nog nooit eerder meegemaakt: er stond geen enkele auto in de controle, we konden er gelijk inrijden. Na controle van bijzonder vriendelijk personeel aan beide kanten van de grens waren we rond een uur later in Oekraïne. Op naar Lutsk. Daar hebben we veel medische middelen bij 1 van de partners gelost. Na een korte pauze, op naar Ternopil ons vaste adres bij de goed bevriende mensen van YWAM. Daar hebben we eind van de middag de spullen voor hen in hun warehouse gelost. Alles wat nu nog in de auto's en trailers zit wordt dinsdag via Nova Poshta verzonden naar ruim 20 ontvangers. De avond wordt gebruikt om een beetje rust te pakken en samen te eten.

Dag 3+4

Dinsdag ochtend gingen de jonge chauffeurs de stad in en de oudere naar de citymarket. Heel bijzonder hoe in en land in oorlog toch ook probeert de economie draaiende te houden. Na een goede lunch in de stad hebben we de rest van de pakketten verzonden. De avond hebben we samen met de mensen van YWAM doorgebracht om ook hun verhalen en zorgen aan te horen. Na een goede nachtrust en ontbijt zijn we woensdagmiddag weer vertrokken met de 2 bussen. Op de grens, wat heel vlot leek te gaan, ging de VW bus kapot. Uiteindelijk de rest van de overgang slepend er over gegaan. Ondanks dat de beambten niet wisten wat ze hier mee aan moesten zijn we ook nu enorm goed en prettig geholpen. Gelukkig stond het hotel waar we de nacht noodgedwongen door zouden brengen direct na de grenspost. Daar hebben we geprobeert om de juiste diagnose te stellen.

De veroorzaker van het probleem, een tandwiel van de distributie, konden we in de avond bestellen voor de volgende dag.

Dag 5+6+7

Na een goede nacht en ontbijt kon het onderdeel op worden gehaald. Op hoop van zegen gemonteerd en klaar voor de proefstart. Helaas, wel starten maar een slecht lopende motor. Na verdere demontage van de motor blijkt de schade vel malen groter dan gehoopt. Dat wordt vervoer regelen. Eerst via de reisverzekering proberen. Dat gaf niet de gewenste oplossingen. Dan ons eigen netwerk. Wim en Henrico zijn bereidt om vanuit Nederland met een auto met ambulance en extra auto naar deze plek te komen. Bijna 1500 km, dus dat betekende weer en nacht hotel. Vrijdagmiddag half 1 kwamen zij aan een kon de bus en alle spullen geladen worden, klaar voor transport. Een uur later reden we weg, eindelijk naar huis. In de tijd bij het hotel hebben we ons niet verveeld. Onderling hebben we de mooiste gesprekken gehad, werd er wat gepoold met een lokale stamgast en werd er wat gewandeld.

Na een lange dag en nacht zijn we uiteindelijk allemaal veilig en wel op zaterdagmorgen half 10 op de Hoge Enk aangekomen.

Dank aan iedereen die op welke manier dan ook heeft bijgedragen aan het mogelijk maken van deze rit.