Ritverslag Oekraïne – augustus 2026

25 t/m 28 augustus | Lutsk & Makariv

Op dinsdag 25 augustus vertrokken Wim en Dirk opnieuw richting Oekraïne. Met een grote bus en trailer, volgeladen met hulpgoederen, stond opnieuw een lange reis voor de boeg. Bestemming: Lutsk en Makariv.

Voor vertrek werd er samen gebeden om een veilige reis, een goede aankomst en een behouden thuiskomst. Daarna konden de eerste kilometers worden gemaakt.

🚐 Ruim 1.500 kilometer naar Oekraïne

De heenreis verliep voorspoedig. Via Duitsland en Polen reden Wim en Dirk richting de Oekraïense grens. Rond 02.15 uur kwamen ze aan bij de grensovergang Krakovets.

Waar eerdere ervaringen met de grens nogal eens voor spanning zorgden, ging het deze keer verrassend soepel. De douane vroeg of ze humanitaire hulp vervoerden en na de nodige controles en stempels konden ze verder.

In slechts 1 uur en 45 minuten waren ze door de grens. Een record!

Om 04.00 uur konden ze hun weg vervolgen richting Lutsk.

📦 Hulp voor Lutsk en Makariv

Na een lange nacht arriveerden ze rond 09.30 uur in Lutsk. De hulpgoederen werden uitgeladen en overgedragen. Na bijna 29 uur onderweg te zijn geweest, was er gelukkig ook tijd voor een ontbijt en een kop koffie.

Daarna ging de reis verder naar Lighthouse in Makariv. Hier worden gezinnen en kinderen die door de oorlog zijn gevlucht en kinderen met meervoudige beperkingen opgevangen en geholpen

Voor Lighthouse brachten Wim en Dirk onder andere sondevoeding, medische drinkvoeding, luiers en babyvoeding.

Een deel van de goederen bleek nog in Lutsk te moeten worden afgeleverd. Deze 25 dozen werden via een postsorteercentrum alsnog naar Lutsk verzonden.

Daarna was de bus leeg en kon de reis richting het hotel in Zytomyr worden voortgezet. Na 37 uur en ruim 2.100 kilometer was het tijd voor een douche, eten en een paar uurtjes slaap.

🕊️ Even stil bij de werkelijkheid

Onderweg richting de Poolse grens was er een moment waarop de humor even plaatsmaakte voor stilte.

In veel Oekraïense dorpen en steden kwamen Wim en Dirk langs begraafplaatsen met de graven van gesneuvelde militairen. Eén graf bleef in het bijzonder hangen: een jongen van slechts 27 jaar, gesneuveld op 21 augustus 2026.

De oorlog komt dan ineens heel dichtbij.

Achter ieder graf zit een familie. Een lege plek aan tafel. Iemand die niet meer thuiskomt.

Wim schrijft: “WEES STIL…!”

Juist op zulke momenten wordt opnieuw duidelijk waarom deze ritten nodig zijn.

🇺🇦➡️🇵🇱 De terugreis: geduld gevraagd

Eenmaal bij de grens van Oekraïne naar Polen begon het grote wachten. Een rij van ongeveer 800 meter veranderde in een soort langzaam ganzebordspel: telkens een paar meter vooruit en vervolgens weer wachten.

Na bijna vier uur waren ze slechts enkele honderden meters opgeschoten.

Gelukkig konden Wim en Dirk de situatie met de nodige humor doorstaan. Dirk is nog steeds actief boer en Wim is voormalig boer, dus de wachttijd werd gevuld met gesprekken over koeien, mest, stikstof en natuurlijk de Nederlandse politiek. 🐄😉

Uiteindelijk duurde het bijna 6,5 uur om ongeveer 1,5 kilometer en twee douaneposten te passeren. Ook de meegenomen pakketten voor enkele Oekraïense gezinnen in Nederland werden gecontroleerd, waardoor de bus na afloop opnieuw een kleine opruimactie nodig had. 😅

🏠 Op weg naar huis

Daarna wachtte nog een lange nachtelijke rit richting Nederland. Om de beurt reden Wim en Dirk verder, met regelmatig een tank- en plaspauze.

De laatste kilometers verliepen gelukkig zonder problemen. Na vier dagen en ruim 4.000 kilometer kwamen ze weer veilig thuis.

🙏 Dankbaar

Wim kijkt met dankbaarheid terug op deze rit. Dankbaar voor de kracht en energie om steeds opnieuw te vertrekken, maar ook voor alle mensen die dit werk mogelijk maken.

Vrijwilligers, sponsors en donateurs: zonder jullie zouden deze ritten niet gemaakt kunnen worden.

Opnieuw is er hulp gebracht naar mensen die midden in de oorlog leven. Naar kinderen, gezinnen en organisaties die afhankelijk zijn van deze ondersteuning.

De oorlog heeft geen vakantie. Daarom blijven wij helpen. 🇺🇦❤️

Hands of Hope Foundation
Hoop brengen. Handen uit de mouwen. Hulp die aankomt.

Ritverslag Juni/Juli 2026

Opnieuw onderweg met hoop

Maandagochtend 29 juni ging om 05.00 uur de wekker. Voor vier vrijwilligers van Hands of Hope Foundation begon opnieuw een reis naar Oekraïne. Na weken van inzamelen, sorteren, laden en voorbereiden vertrokken Wim, Gerrit Jan, Henk en Bennie vanuit 't Harde richting onze partners in Lutsk en Ternopil. Zoals iedere reis begonnen we met een gezamenlijk moment van gebed, waarin we de rit, de ontmoetingen en een veilige terugkeer in Gods handen mochten leggen.

In de afgelopen weken hadden vele vrijwilligers zich ingezet om opnieuw een grote hoeveelheid hulpgoederen bijeen te brengen. Dankzij de betrokkenheid van donateurs, kerken, bedrijven en particulieren konden de bussen en aanhangers weer volledig worden geladen.

De lading bestond onder andere uit levensmiddelen, hygiëneproducten, medische hulpmiddelen, verbandmaterialen, sondevoeding, persoonlijke pakketten voor Oekraïense gezinnen en negen gebruikte wasmachines. Twee daarvan kregen direct een bestemming bij gezinnen die hun huis en bezittingen verloren door bombardementen. Daarnaast vervoerden we honderden Bijbels voor ons project Psalm 23/4 Ministry, waarmee militairen en burgers worden bemoedigd vanuit Gods Woord.

De reis naar Oekraïne

Nog voordat de zon goed opkwam waren de eerste kilometers gemaakt. De temperatuur liep onderweg al snel op en ook in de bus zonder airconditioning werd het een warme rit. Toch overheerste vooral de dankbaarheid dat we opnieuw op weg mochten gaan.

Zoals bijna iedere Oekraïne-reis bleek ook deze keer de grensovergang weer een verhaal op zich. Wegwerkzaamheden en een ernstig verkeersongeval zorgden voor flinke vertraging voordat de grens überhaupt bereikt werd. Daarna volgden de bekende rijen, controles, stempels en documenten.

Een klein incident zorgde nog voor de nodige spanning én hilariteit. Door een lekkende waterfles waren enkele douanedocumenten veranderd in een nat pakket papier met hier en daar nog een leesbare letter. Terwijl de papieren voorzichtig werden gedroogd voor de ventilator van de bus, keek de douanebeambte zichtbaar minder ontspannen dan wij. Dankzij snel handelen, hulp vanuit Nederland en veel geduld konden uiteindelijk alle benodigde documenten alsnog worden aangeleverd. Na bijna drie uur mochten we onze reis vervolgen – voor Oekraïense begrippen zelfs een snelle grenspassage.

Medische hulp voor de frontlinie

De eerste bestemming was Lutsk. Hier werden de medische goederen, verbandmiddelen en hygiëneproducten overgedragen aan onze partnerorganisatie. Van daaruit worden deze hulpgoederen verder verspreid naar ziekenhuizen en medische posten in de buurt van de frontlinie.

Juist daar is de nood nog altijd enorm. Iedere doos verbandmateriaal, iedere rol incontinentiemateriaal en iedere doos medicijnen kan letterlijk het verschil maken voor mensen die dagelijks leven met de gevolgen van de oorlog.

Na het lossen vervolgden we onze reis naar Ternopil, waar onze vaste partner YWAM ons opnieuw hartelijk ontving.

Samenwerken met YWAM Ternopil

In Ternopil stond opnieuw een druk programma op ons te wachten. Samen met vrijwilligers uit Oekraïne, de Verenigde Staten, Argentinië en Venezuela werden tientallen pallets en honderden dozen uitgeladen.

Daarnaast werden ongeveer 125 persoonlijke pakketten afgeleverd bij Nova Poshta, het Oekraïense postsysteem. Deze pakketten waren in Nederland samengesteld door Oekraïense vluchtelingen en bestemd voor familieleden en vrienden die nog altijd in Oekraïne wonen.

Het blijft bijzonder om te zien hoeveel emotionele waarde deze pakketten hebben. Voor veel ontvangers zit er niet alleen voedsel of kleding in een doos, maar ook een tastbare herinnering dat zij niet vergeten zijn.

Ook de twee wasmachines kregen hun bestemming. Voor gezinnen die alles zijn kwijtgeraakt lijken zulke praktische voorzieningen misschien vanzelfsprekend, maar voor hen betekenen ze een nieuwe stap richting een normaal dagelijks leven.

450 Bijbels als bron van hoop

Een bijzonder onderdeel van deze reis was de overdracht van 450 Portugese Bijbels.

Via onze partner Andrii van Psalm 23/4 Ministry, die zich vanuit YWAM inzet voor pastorale begeleiding van Zuid-Amerikaanse vrijwilligers in het Oekraïense leger, worden deze Bijbels verspreid onder militairen uit onder andere Brazilië, Colombia en andere Portugees- en Spaanstalige landen.

Deze mannen verlaten hun thuisland om Oekraïne te dienen en ontvangen naast hun militaire uitrusting ook Gods Woord. John bezoekt hen regelmatig, voert gesprekken, bidt met hen en ondersteunt hen geestelijk tijdens hun uitzending.

Tijdens onze ontmoeting vertelde hij opnieuw hoe groot de behoefte is aan geestelijke bemoediging. Juist in een oorlog, waarin onzekerheid en verlies dagelijks aanwezig zijn, biedt Gods Woord hoop die verder reikt dan de omstandigheden.

Voor Hands of Hope Foundation is dit een belangrijk onderdeel van onze missie. Wij willen niet alleen voorzien in materiële hulp, maar ook bijdragen aan geestelijke ondersteuning voor mensen die leven onder de zwaarste omstandigheden.

De werkelijkheid achter de cijfers

Tijdens ons verblijf werden we opnieuw geconfronteerd met de gevolgen van de oorlog.

Samen met onze partners bezochten we locaties waar kort geleden droneaanvallen hadden plaatsgevonden. Verwoeste gebouwen, beschadigde woonwijken en lege plekken waar ooit gezinnen woonden maken diepe indruk.

Ook de nachten herinneren eraan dat de oorlog nooit ver weg is. Tijdens ons verblijf werd meerdere keren luchtalarm afgegeven vanwege dreigende droneaanvallen. Samen met andere bewoners maakten we ons gereed om, indien nodig, de schuilkelder op te zoeken. Uiteindelijk bleef de situatie onder controle, maar zulke momenten laten voelen wat voor miljoenen Oekraïners dagelijkse realiteit is.

Ook de gesprekken met pastor Andri van YWAM maakten veel indruk. Niet alleen sprak hij over de huidige nood, maar vooral over de toekomst. Hoe herstel je een land waarin miljoenen mensen zijn gevlucht, honderdduizenden families iemand missen en een complete generatie is opgegroeid met oorlog?

Zijn overtuiging was helder: naast de wederopbouw van huizen en infrastructuur zal ook herstel van mensen nodig zijn. Daar ziet hij een belangrijke taak voor de kerk. Juist in die gesprekken werd opnieuw zichtbaar hoe geloof mensen kracht geeft om iedere nieuwe dag weer verder te gaan.

Een lange weg naar huis

Na enkele intensieve dagen namen we afscheid van onze vrienden in Ternopil. Zoals altijd ging dat gepaard met warme woorden, gezamenlijke gebeden en dankbaarheid voor de samenwerking.

De terugreis verliep opnieuw niet zonder uitdagingen. De grensovergang richting Polen kostte deze keer bijna zes uur. Lange rijen, uitgebreide controles en veel wachten horen inmiddels bijna standaard bij een hulptransport naar Oekraïne.

Toch bleef ook onderweg de sfeer goed. Er werd gelachen, teruggeblikt op de afgelopen dagen en gesproken over alle ontmoetingen die opnieuw diepe indruk hadden gemaakt.

Vrijdagmorgen rond negen uur arriveerden alle voertuigen weer veilig in Nederland.

Dankbaar en gemotiveerd

We kijken terug op een indrukwekkende en gezegende reis. Dankbaar dat alle hulpgoederen hun bestemming hebben bereikt. Dankbaar voor de veilige reis. Maar bovenal dankbaar dat we opnieuw mensen mochten laten merken dat zij niet alleen staan.

Dit werk kunnen wij niet alleen.

Onze dank gaat uit naar alle vrijwilligers die hebben geholpen met inzamelen, sorteren, laden en rijden. Ook bedanken wij alle bedrijven, kerken, scholen en particulieren die goederen of financiële steun hebben gegeven. En niet te vergeten iedereen die thuis heeft meegeleefd en voor ons heeft gebeden.

Samen vormen we een keten van mensen die, ieder op zijn eigen plek, hoop mogen doorgeven.

Helpt u mee?

De oorlog in Oekraïne duurt voort. De behoefte aan voedsel, medische hulpmiddelen, hygiëneproducten en geestelijke ondersteuning blijft onverminderd groot. Daarom bereiden wij ons alweer voor op een volgend hulptransport.

Wilt u bijdragen aan dit werk? Met uw gift helpt u ons om opnieuw hulp én hoop te brengen bij mensen die daar dagelijks naar verlangen.

Samen brengen we hoop. Ook de volgende keer.❤️

Ritverslag Mei 2026

Dinsdagochtend 26 mei om 07.00 uur vertrokken Wim, Louis, Anton en Nico vanaf de parkeerplaats van La Place op ’t Harde. Met onze eigen Iveco met trailer en de Renault  van Frank Riem Vis met trailer van Kok Verhuur gingen we op weg naar Oekraïne. Aan boord: bijna 10.000 kilogram hulpgoederen, verdeeld over ruim 45 m³ aan medicijnen, hygiëneproducten, voedsel, medische hulpmiddelen, zonnepanelen, dekens en andere noodzakelijke goederen.

De bestemmingen van deze reis zijn Lutsk, Novopil, Makariv en Kyiv.

Een reis die direct begon met een verhaal

Nog voordat de Duitse grens goed en wel gepasseerd was, bleek dat één van de belangrijkste documenten van de reis ontbrak: een paspoort. Gelukkig werd dit snel opgelost dankzij een extra rit van thuisfront naar de grens. Het zorgde direct voor de nodige humor binnen het team en leverde stof op voor gesprekken die de rest van de reis nog regelmatig terugkwamen.

Na honderden kilometers over Duitse en Poolse snelwegen bereikten we in de nacht de grensovergang bij Krakovets. De Poolse controles verliepen verrassend vlot, maar aan Oekraïense zijde bleek opnieuw dat een hulptransport nooit zonder uitdagingen verloopt.

Vijf uur wachten aan de grens

Tijdens de controle bleek één van de documenten van voedsel en hygiëne pakketten voor een militaire eindbestemming niet correct te zijn opgesteld (gedaan zoals altijd maar nu niet goed). Wat volgde was een lange nacht van overleg, telefoontjes, wachten op nieuwe documenten en meerdere bezoeken aan het inmiddels bekende printkantoor bij de grens.

Na ruim vijf uur oponthoud konden uiteindelijk alle documenten worden goedgekeurd en mocht het konvooi Oekraïne binnenrijden. Vermoeid, maar dankbaar dat de goederen hun bestemming konden bereiken.

Eerste stop: Lutsk

Na een rit van ruim 200 kilometer arriveerden we in Lutsk. Samen met lokale vrijwilligers werden medicijnen, hygiëneproducten, dekens, powerstations en zaklampen uitgeladen.
Vanuit deze locatie worden de goederen verder verspreid naar ziekenhuizen en hulporganisaties in de frontgebieden, waar de nood nog altijd hoog is.

Novopil: een thuis voor weeskinderen

De volgende bestemming was Novopil, waar Ludmila inmiddels twaalf kinderen opvangt. Nadat zij als vluchteling met een aantal weeskinderen enige tijd in Nederland verbleef, besloot zij terug te keren naar Oekraïne om daar kwetsbare kinderen een veilig thuis te bieden.
Hier mochten we voedselpakketten, zonnepanelen, rollators en verzorgingsproducten afleveren.
Het was één van die momenten die moeilijk in woorden te vatten zijn. Ondanks alle omstandigheden straalt hier hoop, dankbaarheid en een diep vertrouwen op God uit. Juist deze ontmoetingen maken iedere kilometer van de reis de moeite waard.

Makariv: zorg voor kinderen met een beperking

Later op de avond bereikten we Lighthouse in Makariv. Dit zorg- en revalidatiecentrum biedt ondersteuning aan kinderen met een lichamelijke of verstandelijke beperking.
Hier werden voedselpakketten, sondevoeding en hoogwaardige voedingssupplementen afgeleverd. Producten die voor veel gezinnen onbetaalbaar zijn geworden, maar van levensbelang kunnen zijn.

Eindbestemming: Kyiv

Na ruim 41 uur onderweg te zijn geweest en meer dan 2.100 kilometer te hebben afgelegd, arriveerden we uiteindelijk bij YWAM Kyiv.
Hier werden de laatste hulpgoederen gelost. Daarnaast werden diverse pakketten aangeboden voor verdere verzending naar kleinere organisaties, families en hulpverleners dichter bij de frontlinie.
Tijdens ons verblijf ontmoetten we medewerkers van YWAM die dagelijks actief zijn in hulpverlening, discipelschap en evangelisatie. Hun passie, geloof en doorzettingsvermogen maakten diepe indruk.

Stil worden op het Onafhankelijkheidsplein

Tijdens ons bezoek aan Kyiv brachten we ook een bezoek aan het herdenkingsveld op het Maidanplein. Tussen duizenden vlaggen, bloemen en foto's van gesneuvelde soldaten en burgers werden we opnieuw geconfronteerd met de enorme prijs die voor vrijheid wordt betaald.

Achter iedere foto schuilt een gezin, een familie, een vriendengroep en een verhaal.
Het bracht ons allemaal tot stilte.
Vrijheid is niet vanzelfsprekend. Ook vandaag niet.

Terug naar huis

Na een aantal dagen in Oekraïne begon de terugreis. Ondanks luchtalarmen in de regio Kyiv en een lange rit terug naar de grens verliep de terugtocht zonder grote problemen.
Na opnieuw vele uren rijden, enkele tankstops, een zoektocht naar een kwijtgeraakte telefoon die gelukkig werd teruggevonden, en ruim 1.400 kilometer door Polen en Duitsland, reden we zaterdag weer Nederland binnen.
Moe, maar dankbaar.

Dankbaar voor uw steun

Deze reis was alleen mogelijk dankzij de steun van onze donateurs, vrijwilligers, bedrijven en kerken. Dankzij uw betrokkenheid konden duizenden kilo's hulpgoederen worden afgeleverd op plaatsen waar de nood nog dagelijks voelbaar is.
De dankbaarheid die we overal ontmoetten, nemen we mee naar huis. Maar ook de overtuiging dat onze hulp nog steeds hard nodig is.
Samen blijven we omzien naar onze naasten in Oekraïne.

Namens Stichting Hands of Hope Foundation: hartelijk dank voor uw steun, gebed en betrokkenheid.

Ritverslag April 2026

Zondag 5 april, Paasmorgen, zijn Dirk-Jan, Adriaan, Edwin en Ronald vertrokken met hulpgoederen richting Oekraïne. In de week voorafgaand hebben we de spullen in beide bussen en de aanhanger geladen voor onze gebruikelijke adressen in Lutsk, Makariv en Ternopil. We zijn vertrokken met twee nieuwe chauffeurs. Altijd weer spannende zo’n eerste keer; wat kun je verwachten bij de grens, hoe is het nu om in een ‘oorlogsland’ te rijden? De eerst grenscontrole hadden we dit keer al bij Duitsland te pakken. De Duitse douaniers hielden ons aan bij de grens, maar na een korte controle van lading en papieren, mochten we vlot weer door.

Op weg naar Polen

De reis naar de Poolse grens verloopt voorspoedig. Ook met de nieuwe chauffeurs ontstaat er al weer snel een ritme van rijden, stoppen, tanken, koffie, wisselen en weer door.

Oekraïne in zicht

De grens tussen Polen en Oekraïne bereiken we in de nacht. Na een voorspoedige grenscontrole rijden we door naar Lutsk. De schade van afgelopen winter aan het wegdek wordt op diverse plekken al gerepareerd, maar is nog niet overal uitgevoerd. In Lutsk hebben we contact met de hulporganisatie SOS Volyn Medical en we kunnen de goederen vlot uitladen. Om wat meer rust in te bouwen hebben we besloten om in Lutsk te overnachten. Na een wandeling door Lutsk, het avondeten in plaatselijk restaurant en de overnachting zetten we onze reis op dinsdag voort naar Makariv. De dozen met sondevoeding, die door 'Oekraïneactie vanuit Elburg' wordt ingezameld, worden uitgeladen bij Lighthouse Makariv. Onder genot van de thee praten we bij met onze contactpersonen aldaar. In de loop van de middag rijden we door naar Zythomir om daar te overnachten. De rit was al weer lang en de avond is kort. In het hotel ontmoeten we een groep zweedse christenen die al vanaf de jaren ’90 met hun kerk actief zijn in Oekraïne. We wisselen ervaringen uit en wensen elkaar Gods zegen bij de verdere reis.

Vertrouwd adres: Ywam Ternopil

Op woensdag vertrekken we richting YWAM Ternopil. Onderweg stoppen we bij een familielid van één van de chauffeurs; een Nederlander die al bijna 20 jaar in Oekraïne woont en werkt. We horen hun verhalen van de afgelopen jaren over de inval, de vlucht naar Nederland en hoe ze hun leven weer opbouwen in Oekraïne. We  delen ervaringen uit over de uitdagingen van hulptransporten. We komen eind van de middag aan bij YWAM Ternopil waar we direct de goederen uitladen bij hun opslag en de overige goederen via de Nova Posta afleveren. We hebben met een vertegenwoordiging van YWAM een afsluitende maaltijd en slapen op de YWAM basis.

Weer onderweg naar huis

Op donderdag maken we nog een korte wandeling door Ternopil en vertrekken rond de middag dan alweer richting huis. De wachttijd bij de Oekraïnse-Poolse grens is lang, maar de reis verder verloopt spoedig.          ’s Nachts in polen is het koud, het vriest nog een paar graden, maar we hebben geen last van winters weer. Op vrijdag komen we in de middag weer aan in Elburg. Nadat we de bussen hebben gewassen, nemen we afscheid van elkaar en kijken met elkaar terug op een voorspoedige  reis met waardevolle momenten met onze partners in Oekraïne!

Ritverslag Maart 2026

8-maart, Om 9:00 in de ochtend vertrekken Wim en Louis met een overvolle bus richting Oekraïne. Het weer is perfect en het loopt voorspoedig. Totdat de grens met Oekraïne wordt bereikt. Lees het verhaal van Wim en Louis. Voor een complete versie: https://www.polarsteps.com/WimBonestroo/24503413-kyiv-oekraine

Wat begon met prachtig weer en een bijna vakantieachtig gevoel, groeide uit tot een intensieve reis van duizenden kilometers vol ontmoetingen, uitdagingen en indrukwekkende momenten.

Onderweg naar de grens

De eerste kilometers gingen voorspoedig. Met het mooie weer en de kilometers voor de boeg leek het bijna een vakantierit, al was het doel natuurlijk heel anders: hulp brengen naar mensen die leven in oorlogsomstandigheden.

Onderweg luisterde Wim nog een deel van een kerkdienst mee. De boodschap was eenvoudig maar krachtig: respecteer elkaar, zie naar elkaar om en accepteer elkaar. Een mooie gedachte om de reis mee te beginnen.

De rit door Duitsland en Polen verliep vlot, maar bij de grens begon een lange en vermoeiende nacht. Bij de grensovergang bij Krakovets werden Wim en Louis doorgestuurd naar een andere controlepost om de lading te laten scannen. Dat betekende een omweg van 30 kilometer over kleine wegen. Daar aangekomen bleken er weer andere documenten nodig te zijn.

Na uren wachten, overleg en uiteindelijk opnieuw terugrijden naar de eerste grenspost, lukte het alsnog om de juiste stempels te krijgen. Uiteindelijk konden ze, na ruim vijf uur extra vertraging, Oekraïne binnenrijden.

Eerste bestemming: Novopil

Na de grens wachtte nog een lange rit naar de eerste bestemming: een kinderopvang in Novopil. De winter had daar diepe sporen nagelaten. Grote gaten in de wegen en beschadigd asfalt maakten de rit zwaar voor de bus en aanhanger.

Onderweg merkten ze zelfs dat navigatie tijdelijk niet werkte. Door luchtafweer die drones probeert te verstoren worden GPS-signalen soms geblokkeerd. Daardoor raakten ze even de route kwijt en kwamen er opnieuw extra kilometers bij.

Maar uiteindelijk kwamen ze veilig aan en konden de hulpgoederen worden uitgeladen. De dankbaarheid van de medewerkers en de kinderen maakte alle moeite meer dan de moeite waard.

Dat zijn de momenten waarop duidelijk wordt waarom deze reizen zo belangrijk zijn.

Door naar Kyiv

Na het lossen van de eerste goederen reden Wim en Louis door naar Kyiv, waar ze werden ontvangen op de basis van Youth With A Mission (YWAM). Na bijna 40 uur onderweg te zijn geweest konden ze eindelijk douchen, eten en een paar uur slapen.

De volgende ochtend werden de resterende goederen gelost. Daarna kregen ze een rondleiding over het terrein en door de stad.

Een stad met littekens

Tijdens een rondrit door Kyiv bezochten ze plekken waar bombardementen en droneaanvallen hebben plaatsgevonden. Samen met medewerkers van YWAM zagen ze hoe de oorlog diepe sporen nalaat in de stad en in de levens van mensen.

Een bijzonder indrukwekkende plek was Independence Square. Hier staan duizenden vlaggen en foto’s van gesneuvelde soldaten. Achter elke vlag schuilt een verhaal: een zoon, vader, broer of vriend die zijn leven verloor.

De emoties waren groot. Moeders die foto’s neerzetten van hun zoon, jonge vrouwen die stilstaan bij het portret van hun geliefde, en gewonde soldaten die met protheses hun gevallen kameraden herdenken.

Het roept een vraag op die steeds weer terugkomt: waarom moet er zoveel leed zijn?

Tegelijk werd ook zichtbaar hoe sterk het Oekraïense volk is. Ondanks alles bouwen mensen hun stad weer op, blijven ze werken, studeren en zorgen voor elkaar.

De terugreis

Na een dag van ontmoetingen, gesprekken en indrukken begon de terugreis richting Nederland. Ook deze reis verliep niet zonder uitdagingen. Bij een grensovergang werden Wim en Louis geweigerd en moesten ze opnieuw tientallen kilometers omrijden naar een andere grenspost.

Uiteindelijk konden ze alsnog via Polen doorrijden en hun weg naar huis vervolgen. De terugreis duurde opnieuw vele uren.

Na 5 dagen en 4.439 kilometer rijden kwamen ze weer veilig thuis.

Dankbaarheid

Wat blijft na zo’n reis zijn de verhalen, de gezichten en de dankbaarheid van de mensen die geholpen worden. Tegelijk blijft het besef dat de nood groot is en dat hulp nodig blijft.

De woorden uit 1 Tessalonicenzen 5:15-18 geven goed weer wat deze reis samenvat:

“Zorg dat je altijd het goede doet voor elkaar en voor alle andere mensen.
Wees altijd blij.
Bid onophoudelijk.
Dank God onder alle omstandigheden.”

Wij zijn dankbaar voor iedereen die dit werk mogelijk maakt: door gebed, door giften en door betrokkenheid.

Help je mee?

Wil jij helpen om deze hulptransporten mogelijk te maken en mensen in Oekraïne te blijven ondersteunen?

Klik op de deze link

Ritverslag Februari 2026

12 februari, op heel korte termijn na de vorige rit hebben wij opnieuw een transport naar Oekraïne georganiseerd. De nood is onverminderd hoog en vroeg om snelle actie. Dankzij de inzet van vele vrijwilligers en donateurs konden we binnen korte tijd een konvooi samenstellen van vier bussen en drie trailers, bemand door acht chauffeurs.

Drie bussen met aanhangers waren geladen met voedselpakketten, hygiëneproducten, babyvoeding, medische hulpmiddelen, medicijnen, verbandmiddelen, accu­pakketten en opladers. Daarnaast reed een rolstoelbus mee, gevuld met onder meer rolstoelliften, behandelstoelen en een complete tandartsstoel met bijbehorende apparatuur. Deze rolstoelbus zal in Oekraïne blijven en bij YWAM Ternopil ingezet worden als veteranentaxi.

Na vertrek op donderdagochtend verliep de reis door Duitsland en Polen grotendeels voorspoedig, ondanks regen en winterse omstandigheden. Bij de grens leek de doorstroming aanvankelijk vlot te verlopen; drie bussen met trailers waren snel gecontroleerd en konden binnen een uur Oekraïne binnenrijden.

De vierde bus, die definitief in Oekraïne zou blijven, moest via de exportlijn. Ondanks complete documentatie ontstond er discussie over productiedata van onderdelen en het voertuignummer. Wat volgde was een langdurige controle waarbij meerdere inspecteurs, supervisors en andere instanties betrokken werden. Ook is contact geweest met onder meer de Nederlandse ambassade. Na ongeveer acht uur wachten en overleg werd uiteindelijk toestemming gegeven om door te rijden. Het vergde geduld en vasthoudendheid van het team om dit tot een goed einde te brengen.

Intussen waren andere teams al doorgereden naar Lutsk, Makariv, en Ternopil,  om daar de goederen te lossen. Op de verschillende locaties werden de hulpgoederen met grote dankbaarheid ontvangen. Instellingen, gezinnen in armoede en bewoners van plattelandsgebieden kregen de dringend benodigde ondersteuning. Een deel van de goederen is verder getransporteerd richting het front, waar een groot tekort is aan medicatie en energievoorzieningen.

De energie-infrastructuur staat zwaar onder druk door voortdurende aanvallen op energiecentrales. In combinatie met temperaturen die variëren tussen -20 en -25 graden zorgt dit voor uiterst moeilijke leefomstandigheden. Tijdens het bezoek aan een zwaar getroffen locatie in Ternopil werd opnieuw duidelijk hoe ingrijpend de gevolgen van het geweld zijn. Een groot gebied werd daar in korte tijd verwoest, met bijna 40 burgerdoden en vele gewonden tot gevolg. De dodelijkste aanval op west-Oekraïne tot nu toe. Het confronteert ons met de harde realiteit waarin de bevolking dagelijks moet standhouden.

Ondanks sneeuwval, gladheid en extra controles bij zowel de heen- als terugreis, konden alle goederen op de juiste bestemmingen worden afgeleverd. Na een korte rustperiode is het team non-stop teruggereden naar Nederland, een tocht van circa 1.600 kilometer en ruim 24 uur rijden. Maandagochtend arriveerden we weer in ’t Harde, waar we de reis gezamenlijk hebben afgesloten.

We kijken terug op een intensieve maar waardevolle rit, met bijzondere ontmoetingen en diepe indrukken. De dankbaarheid ter plaatse is groot, maar de nood blijft hoog. Deze missie was alleen mogelijk dankzij de steun van betrokken bedrijven, vrijwilligers en trouwe donateurs. Hun inzet maakt het mogelijk om keer op keer hulp te blijven bieden waar die het hardst nodig is.

De planning voor de volgende rit is al weer gestart!

Ritverslag Januari 2026

Op 3 januari zijn wij met twee bussen en aanhangers vertrokken richting Oekraïne. Onze chauffeurs bestonden vrijwel volledig uit het bestuur van de stichting: Jan-Willem, Adriaan, Nico en zijn broer Wim. Voor onze recent aangeschafte Iveco-bus en de splinternieuwe trailer was dit de eerste rit.

De reis verliep via Lutsk naar Makariv, waarna we in Kyiv hebben overnacht bij Youth With A Mission (YWAM).

Zowel op de heenweg als op de terugweg zorgden winterse omstandigheden voor de nodige uitdagingen. Sneeuw en gladheid maakten het rijden intensief en vroegen om extra alertheid. Ook de grenscontroles verliepen niet zonder obstakels en namen de nodige tijd in beslag.

Op 5 januari hadden we in Kyiv een overleg over het project Waves of Hope, waarbij wij als Hands of Hope Foundation willen aanhaken. Over dit initiatief zullen wij op een later moment meer delen.

Na het overleg zijn we teruggereden via Ternopil. Daar hebben we de overige spullen gelost en de nodige pakketten verstuurd via Nova Post. Na een rustdag zijn we op 8 januari begonnen aan de terugreis naar huis.

Op de loslocaties vormden sneeuw en gladheid opnieuw een extra uitdaging. Met veel inspanning hebben we de bussen op hun plaats gekregen.

Wat echter een veel grotere uitdaging vormt, zijn de omstandigheden waarin de mensen in Oekraïne moeten leven. Temperaturen dalen soms tot -25 graden en door uitgevallen energiecentrales is de stroomvoorziening beperkt. Per wijk is er slechts enkele uren per dag elektriciteit beschikbaar.

Uiteindelijk hebben we alle goederen op de juiste plekken kunnen afleveren en hebben we waardevolle ontmoetingen gehad met de mensen ter plaatse.

Opnieuw zijn wij dankbaar dat deze rit mogelijk is gemaakt door de betrokkenheid en steun van onze donateurs.

Ritverslag hefstvakantie 2025.

19 oktober zijn we vertrokken met 2 bussen met aanhangers en 1 Volvo V50 voor Oekraïnse vrienden. Onze chauffeurs zijn dit keer Wim, Rianne, Jan Willem, Wiebe, Joël en Nico. Alles is afgeladen vol met voedselpakketten, hygiënedozen, dozen met baby benodigdheden en ook heel veel medische middelen. Alles gaat via verschillende ontvangers naar het front en andere plekken waar mensen te leiden hebben aan tekorten als gevolg van deze vreselijke oorlog.

Dag1+2.

Met erg rustig weer en een enthousiast team zijn we richting de grens Rava Ru-ska gereden. Nog nooit eerder meegemaakt: er stond geen enkele auto in de controle, we konden er gelijk inrijden. Na controle van bijzonder vriendelijk personeel aan beide kanten van de grens waren we rond een uur later in Oekraïne. Op naar Lutsk. Daar hebben we veel medische middelen bij 1 van de partners gelost. Na een korte pauze, op naar Ternopil ons vaste adres bij de goed bevriende mensen van YWAM. Daar hebben we eind van de middag de spullen voor hen in hun warehouse gelost. Alles wat nu nog in de auto's en trailers zit wordt dinsdag via Nova Poshta verzonden naar ruim 20 ontvangers. De avond wordt gebruikt om een beetje rust te pakken en samen te eten.

Dag 3+4

Dinsdag ochtend gingen de jonge chauffeurs de stad in en de oudere naar de citymarket. Heel bijzonder hoe in en land in oorlog toch ook probeert de economie draaiende te houden. Na een goede lunch in de stad hebben we de rest van de pakketten verzonden. De avond hebben we samen met de mensen van YWAM doorgebracht om ook hun verhalen en zorgen aan te horen. Na een goede nachtrust en ontbijt zijn we woensdagmiddag weer vertrokken met de 2 bussen. Op de grens, wat heel vlot leek te gaan, ging de VW bus kapot. Uiteindelijk de rest van de overgang slepend er over gegaan. Ondanks dat de beambten niet wisten wat ze hier mee aan moesten zijn we ook nu enorm goed en prettig geholpen. Gelukkig stond het hotel waar we de nacht noodgedwongen door zouden brengen direct na de grenspost. Daar hebben we geprobeert om de juiste diagnose te stellen.

De veroorzaker van het probleem, een tandwiel van de distributie, konden we in de avond bestellen voor de volgende dag.

Dag 5+6+7

Na een goede nacht en ontbijt kon het onderdeel op worden gehaald. Op hoop van zegen gemonteerd en klaar voor de proefstart. Helaas, wel starten maar een slecht lopende motor. Na verdere demontage van de motor blijkt de schade vel malen groter dan gehoopt. Dat wordt vervoer regelen. Eerst via de reisverzekering proberen. Dat gaf niet de gewenste oplossingen. Dan ons eigen netwerk. Wim en Henrico zijn bereidt om vanuit Nederland met een auto met ambulance en extra auto naar deze plek te komen. Bijna 1500 km, dus dat betekende weer en nacht hotel. Vrijdagmiddag half 1 kwamen zij aan een kon de bus en alle spullen geladen worden, klaar voor transport. Een uur later reden we weg, eindelijk naar huis. In de tijd bij het hotel hebben we ons niet verveeld. Onderling hebben we de mooiste gesprekken gehad, werd er wat gepoold met een lokale stamgast en werd er wat gewandeld.

Na een lange dag en nacht zijn we uiteindelijk allemaal veilig en wel op zaterdagmorgen half 10 op de Hoge Enk aangekomen.

Dank aan iedereen die op welke manier dan ook heeft bijgedragen aan het mogelijk maken van deze rit.